OFERTA PORADNI

O nas

Jesteśmy chirurgami stopy, specjalistami ortopedii i traumatologii narządu ruchu. Nasze zainteresowania chirurgią stopy sięgają jeszcze okresu naszego kształcenia specjalizacyjnego, kiedy to pracując na dużym oddziale ortopedycznym wielokrotnie operowaliśmy Pacjentów ze skomplikowanymi urazami kończyny dolnej. Już wtedy odkryliśmy, że chirurgia stopy jest trudną podspecjalizacją ortopedii i w znacznym stopniu różni się od powszechnie wykonywanej chirurgii kolana, czy biodra. Kolejne lata upłynęły nam na kształceniu się w zagranicznych ośrodkach oraz studiowaniu literatury fachowej. Obecny kształt naszej Poradni Chorób Stopy jest zwieńczeniem naszych marzeń o stworzeniu miejsca kameralnego, przyjaznego Pacjentom, a jednocześnie pozwalającego na leczenie chorób, a także urazów stawu skokowego i stopy na europejskim poziomie, przy użyciu tych samych metod, urządzeń i implantów, które stosują nasi Koledzy ze Szwajcarii, Francji i Holandii. Według naszej wiedzy w momencie tworzenia kilka lat temu, Poradnia Chorób Stopy była pierwszym w centralnej Polsce ośrodkiem zajmującym się leczeniem wyłącznie tej części ludzkiego organizmu. Dzięki standardom, których nauczyliśmy się podczas zagranicznych staży i kursów oraz odpowiednio dobranemu Personelowi zapewniamy naszym Pacjentom kompleksowość terapii (od diagnostyki, poprzez leczenie operacyjne, skończywszy na specjalistycznej rehabilitacji) oraz wyniki leczenia porównywalne z osiąganymi w najlepszych światowych ośrodkach.

dr Krzysztof Bryłka
dr n.med. Paweł Kołodziejski

Paluch koślawy

Paluch koślawy (hallux valgus) jest deformacją stopy polegającą na odchyleniu I kości śródstopia w kierunku linii pośrodkowej naszego ciała (szpotawość I kości śródstopia) oraz odchyleniu palucha w kierunku zewnętrznym (koślawość palucha). Towarzyszy temu napinanie skóry przez głowę I kości śródstopia – powstaje guz po wewnętrznej stronie stopy zwany potocznie haluksem (uwaga – nie narasta tutaj żadna dodatkowa kość jak na ogół sądzą pacjenci).
Przyczyny powstawania palucha koślawego nie są do końca zbadane, na pewno podstawową przyczyną jest nadmierna wiotkość aparatu torebkowo-więzadłowego stopy oraz zaburzenia równowagi mięśniowej. Z tego też powodu paluchy koślawe dotyczą głównie kobiet, dotyczy ich ok. 90 % przypadków. Innymi przyczynami powstawania palucha koślawego może być płaskostopie podłużne, przykurcz ścięgna Achillesa, choroby neurologiczne, reumatoidalne zapalenie stawów, urazy. Często skłonność do tej deformacji jest genetyczna, wykazano że około 70 % przypadków ma podłoże rodzinne. Używanie obuwia na wysokim obcasie lub z wąskimi czubami może powodować powstawanie paluchów koślawych u osób predysponowanych.
Paluch koślawy zawsze współistnieje z płaskostopiem poprzecznym co może powodować bóle o charakterze metatarsalgii (patrz: metatarsalgia). Często jest też przyczyną powstawania deformacji pozostałych palców, najczęściej pod postacią palców młotkowatych (patrz: palce młotkowate).
Obecności palucha koślawego na ogół towarzyszą dolegliwości bólowe:
- w miejscu wystawania głowy I kości śródstopia wskutek konfliktu z obuwiem
- na podeszwowej stronie stopy wskutek przeciążenia (patrz: metatarsalgia)
- w obrębie zdeformowanych pozostałych palców
Leczenie palucha koślawego może obejmować leczenie objawowe tj . rehabilitację, wkładki, leki p/zapalne. Zlikwidować deformację można jedynie na drodze leczenia operacyjnego.

Paluch sztywny

Mianem palucha sztywnego określamy bolesne ograniczenie zgięcia grzbietowego stawu śródstopno-paliczkowego palucha. Pacjent najczęściej zgłasza ból przy chodzeniu, zwłaszcza w butach na obcasie. Początkowo dolegliwości występują okresowo, zwłaszcza w trakcie biegania, uprawiania sportu, tańca, z czasem zmieniając się w stały ból podczas chodzenia. Dodatkowo występują trudności z doborem obuwia oraz zmienia się biomechanika chodu (pacjent zamiast bolesnego palucha, zaczyna obciążać zewnętrzną część stopy). Długo trwające wadliwe obciążanie stopy przyczynia się do dolegliwości bólowych stawu kolanowego, biodrowego oraz odcinka lędźwiowo-krzyżowego kręgosłupa. Przyczyną dolegliwości są zmiany zwyrodnieniowe stawu śródstopno-paliczkowego palucha. W części przypadków za ich występowanie odpowiedzialny jest uprzedni uraz, jednak u większości chorych przyczyna pozostaje nieznana. Jedynym właściwym leczeniem postaci zaawansowanych jest leczenie operacyjne.

Palce młotkowate

Palec młotkowaty – jest to deformacja palców stopy polegająca na ich szponiastym ustawieniu. To znaczy że palec jest zagięty ku górze w stawie łączącym kość śródstopia i palec oraz na zagięciu ku dołowi dalszej części palca w stawach występujących pomiędzy paliczkami palca. Jest to spowodowane zaburzeniami równowagi mięśniowej co skutkuje przykurczami ścięgien. Palce młotkowate najczęściej towarzyszą innym deformacjom stopy, przede wszystkim paluchowi koślawemu. Obecność palców młotkowatych na ogół wywołuje bóle wskutek konfliktu z obuwiem i obcieraniem palca. Obecność palca młotkowatego powoduje również dociskanie kości śródstopia do dołu i może powodować bóle po podeszwowej stronie stopy (patrz: metatarsalgia). W leczeniu zmniejszającym objawy można zastosować miękkie nakładki przeciwdziałające obcieraniu, wymianę obuwia na bardziej obszerne. Zlikwidować deformację można jedynie operacyjnie.

Płaskostopie

W prawidłowej stopie miejscami kontaktu z podłożem podczas chodu są okolice głów I i V kości śródstopia oraz guz piętowy. Na ogólny termin płaskostopie składają się 2 główne deformacje: płaskostopie podłużne (sytuacja gdzie łuk przyśrodkowy stopy jest obniżony, fizjologicznie występuje u małych dzieci), oraz płaskostopie poprzeczne (w którym miejscami kontaktu z podłożem stają się dodatkowo okolice głów II, III lub IV kości śródstopia; typowo ten rodzaj płaskostopia towarzyszy paluchowi koślawemu). Dodatkowo oba rodzaje płaskostopia często towarzyszą wrodzonej wiotkości łącznotkankowej. Bezobjawowe płaskostopie nie wymaga leczenia. W przypadku pojawienia się dolegliwości bólowych, początkowa terapia polega na zastosowaniu indywidualnych wkładek ortopedycznych, rehabilitacji oraz leków przeciwzapalnych. Brak reakcji na leczenie zachowawcze oraz utrzymywanie się dolegliwości bólowych są wskazaniami do zabiegu operacyjnego.

Metatarsalgia

Metarsalgia – pod tym pojęciem rozumiemy bóle po podeszwowej stronie stopy w obrębie przodostopia tj. tuż przed palcami. Przyczyny bólu w tej okolicy mogą być różne np. złamania k. śródstopia, neuralgia Mortona, niestabilność stawu śródstopno-palcowego. Najczęstszą jednak przyczyną jest przeciążenie okolicy pod głową II i III kości śródstopia. Do tego przeciążenia dochodzi najczęściej z powodu płaskostopia poprzecznego. W leczeniu metatarsalgii najczęściej stosujemy wkładki ortopedyczne z wybrzuszeniem pod kośćmi śródstopia (tzw. pelota metatarsalna). W przypadkach gdy wkładki nie przynoszą poprawy wskazane jest leczenie operacyjne.

Nerwiak Mortona

Nerwiak Mortona to niezłośliwy guz nerwu podeszwowego wspólnego palców. Mimo obowiązującej nazwy, najczęściej mamy do czynienia nie z typowym guzem, ale z przerostem tkanki bliznowatej okolicy nerwu lub mikrouszkodzeniami w samym nerwie dającymi charakterystyczne objawy kliniczne. Zaliczamy do nich nagły, ostry ból zlokalizowany w przedniej części stopy (najczęściej w przestrzeni między II i III lub III i IV palcem) , promieniujący do palców. Najczęściej występowanie dolegliwości związane jest z noszeniem wąskiego obuwia powodującego ściśnięcie stopy. Rozpoznanie stawia się na podstawie badania klinicznego, gdyż często badania dodatkowe (USG, MRI) nie dają potwierdzenia choroby. Początkowe leczenie polega na stosowaniu wygodnego obuwia z szerokim noskiem, rehabilitacji oraz leków przeciwzapalnych lub iniekcji sterydowych w okolicę nerwu. Utrwalone dolegliwości bólowe wymagają leczenia operacyjnego - usunięcia odpowiedniego nerwu podeszwowego wspólnego palców.

Ostrogi piętowe

Ostrogi piętowe – często występującymi dolegliwościami w obrębie stóp są bóle okolicy pięty. Najczęściej ich przyczyną są zmiany zapalno-zwyrodnieniowe rozcięgna podeszwowego. Rozcięgno podeszwowe jest to ścięgniste pasmo rozciągające się od kości piętowej do przodostopia. Zapobiega ono rozpłaszczaniu się stopy podczas chodzenia, stąd znaczne obciążenia przenoszone przez nie. Przeciążenia i mikrourazy związane z uprawianiem sportu, nadwagą, zmianami związanymi z wiekiem mogą powodować powstawanie zapalno-zwyrodnieniowe w obrębie rozcięgna podeszwowego a głównie w okolicy jego przyczepu do kości piętowej. Na tle tych zmian wtórnie tworzą się kostne narośla tzw. ostogi piętowe. Należy jednak zaznaczyć że nie są one same w sobie przyczyną bólu a jedynie objawem zmian w obrębie rozcięgna podeszwowego. W leczeniu stosuje się głównie rehabilitację, leki przeciwzapalne, wkładki ortopedyczne. W przypadkach opornych na leczenie można zastosować tzw. blokadę czyli iniekcję ze sterydu.

Skręcenie i niestabilności stawuskokowego

Skręcenia stawu skokowego (tzw. skręcenia kostki) to jeden z najczęstszych urazów ortopedycznych. Może dotyczyć osób w każdej grupie wiekowej, jednak najczęściej zdarza się w okolicach 20-30 r.ż. W wyniku przekroczenia fizjologicznego zakresu ruchu stawu skokowego dochodzi do uszkodzenia torebki stawowej oraz więzadeł stabilizujących ten staw. Pojawia się obrzęk, zasinienie okolicy stawu skokowego oraz ból przy obciążaniu kończyny oraz ruchach w stawie. Mimo powszechnej opinii o błahości tego urazu w każdym przypadku należy przeprowadzić właściwą diagnostykę (badanie kliniczne, często RTG i USG stawu, a w wybranych przypadkach MRI) oraz zastosować właściwe leczenie uzależnione od stopnia uszkodzenia elementów stabilizujących staw. Brak właściwego leczenia może doprowadzić do niestabilności stawu, co przyspiesza rozwój zmian zwyrodnieniowych. Aby temu zapobiec oraz przywrócić prawidłową funkcję niestabilnego stawu skokowego można operacyjnie odtworzyć uszkodzone struktury torebkowo-więzadłowe.

Urazy sportowe

Urazy sportowe – ze względu na skomplikowaną funkcję i budowę stopy i stawu skokowego a także z powodu znacznych obciążeń przenoszonych przez nie dużo urazów sportowych dotyczy tej okolicy naszego ciała. Zwiększenie aktywności fizycznej naszego społeczeństwa, wydłużenie wieku do którego uprawiamy sporty a także częstsze uczestniczenie w tzw sportach ekstremalnych są przyczyną zwiększonej ilości urazów sportowych.
Urazy sportowe występujące w obrębie stopy i stawu skokowego możemy podzielić na urazy dotyczące:
1) kości
2) więzadeł i torebek stawowych
3) ścięgien i mięśni
1. najczęstszymi złamaniami w obrębie stopy i stawu skokowego są złamania kostek. Występują najczęściej wskutek urazów skrętnych stawu skokowego. Należy pamiętać że są to złamania śródstawowe a to oznacza że powinny być jak najlepiej nastawione. Stąd najczęściej konieczność leczenia operacyjnego. Inne złamania sportowe w obrębie stopy to najczęściej złamania kości śródstopia oraz złamania palców. Inne złamania występują stosunkowo rzadko.
2. Najczęstszym urazem w obrębie stawu skokowego jest jego skręcenie. Często jest to stosunkowo niegroźne uszkodzenie więzadeł i torebki stawowej gdzie wystarcza zastosowanie stabilizatora, chłodzenia. Należy jednak pamiętać że silniejsze skręcenia często skutkują przewlekłą niestabilnością stawu skokowego (patrz: zmiany pourazowe)
3. Często dotyczą one ścięgna Achillesa. Mogą powodować jego zapalenia, naderwania. Niestety często skutkują jego zerwaniem. Zerwanie ścięgna Achillesa jest wskazaniem do leczenia operacyjnego.

Złamanie w obrębie stopy i stawu skokowego

Stopa i staw skokowy jest częstym miejscem występowania złamań. Możemy zaliczyć do nich złamania kostek goleni (czyli dalszego odcinka kości strzałkowej oraz dalszego odcinka kości piszczelowej, często współistnieją z nimi uszkodzenia więzadeł stawu skokowego lub uszkodzenia więzozrostu piszczelowo-strzałkowego), złamania kości piętowej (często wynik upadku z wysokości), skokowej a także kości śródstopia i paliczków. Każdy przypadek złamania okolicy stopy i stawu skokowego wymaga indywidualnego podejścia oraz właściwej diagnostyki i leczenia. Zgodnie z aktualną wiedzą znaczną część uszkodzeń tej okolicy należy leczyć operacyjnie. W przypadkach złamań śródstawowych podstawą jest odtworzenie powierzchni stawowej, często przy użyciu nowoczesnych implantów. Tylko takie postępowanie wraz z prawidłowo prowadzoną rehabilitacją może zapewnić optymalną funkcję stawu nawet po dość ciężkim urazie.

Zmiany pourazowe

Zmiany pourazowe – ze względu na duże obciążenia przenoszone przez stopę i staw skokowy są one narażone na liczne urazy które mogą powodować różne uszkodzenia. Uszkodzenia te, nawet przy prawidłowo prowadzonym leczeniu, mogą z czasem powodować tzw. zmiany pourazowe. Zmiany te mogą być przyczyną znacznych dolegliwości bólowych i niejednokrotnie wymagają skomplikowanych operacji rekonstrukcyjnych. Zmiany te możemy podzielić ze względu na rodzaj pierwotnego urazu:
1) po złamaniach – złamania w obrębie stopy i stawu skokowego są na ogół złamaniami śródstawowymi tj. przebiegającymi w obrębie stawu. Powodują one uszkodzenie chrząstki stawowej co skutkuje często następczymi zmianami zwyrodnieniowymi stawu tj. dalszym uszkodzeniem chrząstki stawowej i postępującym ubytkiem sprawności stawu oraz dolegliwościami bólowymi. Złamania w obrębie stopy i stawu skokowego mogą również skutkować ich deformacjami, zmianami osi. Większość tych zaburzeń wymaga leczenia operacyjnego.
2) po skręceniach – skręcenia powodują uszkodzenia więzadeł i torebek stawowych. Chociaż większość z nich goi się bez większych konsekwencji to jednak te poważniejsze mogą skutkować wydłużeniem i niewydolnością więzadeł a to przejawia się przewlekłą niestabilnością stawu. Wymaga ona operacyjnej rekonstrukcji więzadła
3) po urazach ścięgien – mogą skutkować trwałymi zbliznowaceniami w ich obrębie a to może powodować przewlekłe dolegliwości bólowe. Zerwania ścięgien czasami skutkują ich trwałymi przykurczami a to wpływa na czynność całej kończyny. Wymagana jest tu długotrwała i specjalistyczna rehabilitacja a nierzadko również operacje rekonstrukcyjne

Choroby ścięgna Achillesa

Ścięgno Achillesa to największe ścięgno ludzkiego organizmu, odporne na obciążenia kilkunastokrotnie przekraczające masę ciała. Bez jego prawidłowej funkcji nie jest możliwy wydolny chód i funkcjonowanie człowieka. Najczęstszym jego urazem jest zerwanie ścięgna zlokalizowane zazwyczaj 2-6 cm. od dystalnego przyczepu (guz piętowy). Zazwyczaj przerwaniu ulega ścięgno chore, wcześniej objęte procesem zapalnym (w dużej części przypadków niemym klinicznie). Prawidłowe leczenie polega na operacyjnym zeszyciu kikutów ścięgna (metodą klasyczną lub małoinwazyjną) oraz wczesnym wdrożeniu rehabilitacji. W sytuacjach, gdy nie doszło do przerwania ciągłości ścięgna, ale występują dolegliwości bólowe jego okolicy (tzw. zapalenie ścięgna Achillesa) stosuje się początkowo leczenie nieoperacyjne: leki przeciwzapalne oraz rehabilitację. Przy braku jego skuteczności rozważyć należy leczenie operacyjne.

REHABILITACJA

Kompleksowa i specjalistyczna rehabilitacja



Nie jest niestety prawdą powtarzana często maksyma, że "stopy nie trzeba rehabilitować, sama się usprawni podczas normalnego chodzenia". U wielu Pacjentów prawidłowo przeprowadzana rehabilitacja stopy i stawu skokowego pozwala na osiągnięcie jeszcze lepszych wyników leczenia. Istnieje wiele schorzeń w których rehabilitacja jest nieodzownym elementem leczenia np. operacja mało zaawansowanego palucha sztywnego (tzw. cheilectomia) nie przyniesie Pacjentowi żadnych korzyści bez intensywnej rehabilitacji rozpoczętej w 7-10 dni po operacji. Podobnie jest z leczeniem złamań okolicy kostek goleni, gdzie nawet najlepsze, najbardziej precyzyjne zespolenie, przy użyciu najnowszych tytanowych implantów nie przywróci optymalnej funkcji stawu bez prawidłowo prowadzonej rehabilitacji. Do kanonu ortopedii przeszły również protokoły postępowania usprawniającego po operacji palucha koślawego (halluksa), niestabilności stawu skokowego, zeszyciu zerwanego ścięgna Achillesa, czy wszczepieniu endoprotezy ww. stawu. W XXI w. żaden szanujący się ortopeda nie stwierdzi, że w powyższych przypadkach rehabilitacja jest zbędna. Nawet w takich operacjach jak usztywnienia (artrodezy) stawów właściwe postępowanie usprawniające ma głęboki sens, bo co prawda nie spowodujemy odtworzenia funkcji stawu poddanemu usztywnieniu, ale odpowiednią terapią doprowadzimy do zmniejszenia bólu i obrzęku kończyny, uwolnienia oraz poprawienia wyglądu blizn pooperacyjnych, czy poprawienia funkcji okolicznych stawów. W tak trudnej działce medycyny jak chirurgia stopy, optymalny wynik leczenia jest zawsze wypadkową współpracy chirurga stopy z rehabilitantem wyspecjalizowanym w terapii tej części naszego organizmu. W naszej praktyce rehabilitant jest zawsze czynnym uczestnikiem leczenia szpitalnego. Dzięki temu ma on możliwość kontaktu z Pacjentem jeszcze przed operacją (np. nauka chodzenia o kulach, nauka zakładania ortezy, buta pooperacyjnego), a obserwując przebieg zabiegu operacyjnego może na bardzo wczesnym etapie zaplanować leczenie usprawniające. Z drugiej strony w trakcie całej rehabilitacji fizjoterapeuta może liczyć na wsparcie chirurga stopy, co wymiernie przekłada się na efektywność terapii.

DANE KONTAKTOWE

Poradnia Chorób Stopy s.c.
03-358 Warszawa ul. Bartnicza 4a
Tel. 0-660-288-244

E-mail: rejestracja@poradniastopy.pl
NIP: 524-270-82-48, REGON: 142383175
Nr konta bankowego: 56 1140 2004 0000 3702 6929 9045